banner

Radzyń pod kopułą

Oglądaliście może serial „Pod kopułą” (na podstawie powieści Kinga)? Typowe, prowincjonalne  miasteczko Chester’s Mill, zostaje w niewytłumaczalny sposób odcięte od świata przez pole siłowe. Przyszła mi myśl: a gdyby nasz Radzyń (jak mawiają złośliwi: „dziura zabita dechami”) podzielił los serialowego small town?

Przyjmijmy, że pod kloszem jest nasz cały powiat. Zapomnijcie o parówkach z Łukowa, serach z Michowa. Rodzima mleczarnia stałaby się wytwórcą wszelkich  produktów mlecznych. Z pieczywem też nie byłoby problemów, przezorność nakazywałaby jednak zasiać na żyznych polach  pszenicy i żyta. Wspólny znajomy z Wohynia zadbałby o napitek i pewnikiem poszedłby w hurt. Ba, mógłby pokusić się o stworzenie regionalnego piwa… Skoczyłaby cena żywca, rolnik za swą pracę wreszcie dostałby godną zapłatę. Bezczynnie stojące na dworcu PKS autobusy zamienilibyśmy na ruchome sklepy, może z jedną objazdową „czytelnią”, małym kinem.

Po kilku dniach nawet na  stacjach benzynowych zabrakłoby alkoholu i papierosów. Jakże zmieniłby się środowy rynek ( pewnie  by go zakazano w obawie przed kontrabandą). Skończyłyby się argumenty w stylu „coś się nie opłaca”. Ogródki działkowe przesłałyby być jedynie miejscem na grilla…

Wydawane w Radzyniu gazety pełne byłyby ogłoszeń „Sprzedam, kupię, zamienię”. Odcięci od mediów mętnego nurtu stalibyśmy się wolni spokojem  ”małej ojczyzny”. Nasi domorośli „pajęczarze” zadbaliby, by kibice piłkarscy nie przegapili meczów, w poniedziałkowe wieczory łapalibyśmy teatry telewizji.

Obok potrzeb ciała, wzrosłyby potrzeby duchowe. Poczciwe kino wyświetlałoby repertuar kilka razy, może powstałby jakiś teatr? Dramatów scenicznych w bibliotekach wszak nie brakuje. Jak skoczyłoby czytelnictwo! Wszystkie chóry, przykościelne schole zgromadziłyby się w hali widowiskowo-sportowej  (scena „Oranżerii” za mała)na cotygodniowy koncert, z którego dochód przeznaczano by na najpilniejsze potrzeby.

Czegoż więcej potrzeba? Gadżetów „ze świata”, unijnych dyrektyw, norm z centrali?  Byłoby trochę jak w „Dżumie” Camusa – docenilibyśmy to, co mamy.

Jakub Hapka

Na portalu od jesieni 2012 r. Najpierw jako felietonista, od maja 2015 redaktor naczelny. Absolwent polonistyki UMCS. Fan futbolu.

Dialektyka akademicka

NASTĘPNY ARTYKUŁ »

Nowi mieszkańcy stawów

Skomentuj