banner

List apostolski

BIBLIJNE ROZWAŻANIA O DUCHU ŚWIĘTYM. Duch Święty jako filar działalności Jezusa i Kościoła.

13 sierpnia
List apostolski (Dz 15,22-29). – ks. Rafał Pietruczuk

Kolejne rozdziały Dziejów Apostolskich, opisując życie i działania podejmowane przez pierwotny Kościół, ukazują jak wspólnota uczniów Jezusa napełniona Duchem Świętym, stopniowo realizowała słowa Pana wypowiedziane tuż przed Jego powrotem do Ojca: „gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi” (Dz 1,8). Dobra Nowina o zbawieniu głoszona z mocą przez Apostołów i przez innych uczniów, docierała do coraz to dalszych zakątków imperium rzymskiego i coraz częściej była przyjmowana nie tylko przez Żydów, ale i przez pogan. Chrześcijaństwo, które narodziło się w łonie judaizmu okresu Drugiej Świątyni, musiało z czasem stanąć przed problemem statusu tych braci, którzy wywodzili się ze świata pogańskiego. Doświadczenie Piotra w domu setnika Korneliusza (Dz 10), założenie Kościoła w syryjskiej Antiochii (Dz 11,19-26), a także działania podejmowane przez Pawła i Barnabę w czasie pierwszej podróży misyjnej (Dz 13,1-14,26) stopniowo podprowadzały do wydarzenia, które niekiedy określane jest mianem Soboru Jerozolimskiego (Dz 15,4-21). To zebranie pierwotnego Kościoła zdecydowało o wyjściu uczniów Jezusa poza krąg religii żydowskiej i w konsekwencji sprawiło, iż chrześcijaństwo stało się odrębną religią.

Pretekstem było przybycie do Antiochii judeochrześcijan z Jerozolimy, którzy głosili konieczność obrzezania chrześcijan wywodzących się ze świata pogańskiego oraz weszli w spór z Pawłem i Barnabą (Dz 15,1-2). Postanowiono, że kilku przedstawicieli wspólnoty chrześcijańskiej z obydwoma apostołami na czele uda się do Jerozolimy, by tam szukać rozwiązania (Dz 15,13). Po przybyciu do Świętego Miasta wysłannicy zostali zaatakowani przez nawróconych ze stronnictwa faryzeuszy, którzy oświadczyli, iż wymagania Prawa Mojżeszowego są nadal aktualne (Dz 15,5). To spowodowało, że doszło do zebrania się Apostołów i starszych Jerozolimy w celu rozpatrzenia sprawy (Dz 15,6).

W trakcie dyskusji głos zabrał Piotr, nawiązując do wydarzeń w domu Korneliusza (Dz 15,7-11). Przypomniał, że to z wyboru Bożego poganie pierwszy raz usłyszeli słowo Ewangelii i uwierzyli oraz że to właśnie Bóg udzielił im Ducha Świętego („tak samo jak nam” – Dz 15,8). W Bożej optyce nie ma różnicy między Żydami a poganami, dlatego dzięki wierze serca pogan zostały oczyszczone. Na zakończenie Piotr oznajmił: „Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo jak oni” (Dz 15,11).

Następnie głos zabrał Jakub, brat Pański. Pośrednio zaaprobował to, co powiedział Piotr, i zacytował starotestamentalne proroctwo (Am 9,11-12), aby wykazać, że zgodnie z planem Boga, kiedy Izrael zostanie odnowiony, reszta ludzkości zwróci się do Pana. Ponadto Jakub także wyraził sprzeciw wobec nakładania ciężarów na pogan, którzy nawrócili się do Boga (Dz 15,19).Aby jednak w ich sposobie życia nie było elementów nie pozwalających na harmonijne współistnienie z judeochrześcijanami proponuje utrzymać w mocy kilka podstawowych wymagań Prawa: „aby się wstrzymali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od nierządu, od tego, co uduszone, i od krwi” (Dz 15,20).

Te wymagania, określane czasem mianem „klauzul jakubowych” odwołują się do kilku fragmentów Księgi Kapłańskiej, do tak zwanych „przykazań noahickich” (wiążących cały rodzaj ludzki). Powstrzymywanie się od spożywania ofiar składanych bożkom, wynika z wyraźnych wskazań Prawa dotyczących kultu ofiarniczego, który powinien być sprawowany tylko ku czci Boga Jedynego (Kpł 17,1-9). Niespożywanie krwi wiąże się z biblijnym przekonaniem, że we krwi jest życie, które należy wyłącznie do Dawcy życia (Kpł 17,10-14). Podobnie należy rozumieć wskazówkę dotyczącą powstrzymywania się od jedzenia mięsa zwierzęcia uduszonego (Kpł 17,15-16). Jeśli zaś chodzi o unikanie nierządu, Jakub opierając się na Księdze Kapłańskiej przypomina o porządku, jaki w sferze seksualności powinien charakteryzować zarówno Żydów, jak i pogan (Kpł 18).

Ustalenia tzw. Soboru Jerozolimskiego zostały utrwalone w tzw. Liście Apostolskim (Dz15,22-29), który miał dotrzeć do szerokiego grona braci, począwszy od chrześcijan w Antiochii, Syrii i Cylicji (Dz 15,23).Kurierami mającymi zadbać o dotarcie pisma do adresatów byli członkowie delegacji antiocheńskiej oraz dwóch „przodujących wśród braci” uczniów z Jerozolimy – Juda, zwany Barsabą i Sylas, którzy mieli upewnić judeochrześcijan w Antiochii o autentyczności postanowień soborowych. Z treści listu wynika także, że filary wspólnoty jerozolimskiej doceniają dotychczasowe poczynania Pawła i Barnaby, „którzy dla imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa, poświęcili swe życie” (Dz 15,26).

Co do samego Listu, na początku, zanim zostaną przedstawione same ustalenia, autorzy piętnują tych, którzy zaniepokoili chrześcijan antiocheńskich: „niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach” (Dz 15,24).
Jeżeli chodzi o ustalenia, List w pierwszym rzędzie przytacza sformułowaną przez Piotra ogólną zasadę nienakładania żadnych ciężarów na pogan przyjmujących chrześcijaństwo: „Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne” (Dz 15,28). Ponadto przekazane zostają jakubowe uściślenia tej zasady za pomocą czterech klauzul: „Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu” (Dz 15,29).

Jak czytamy dalej przesłanie Soboru Jerozolimskiego zostało dostarczone Kościołowi antiocheńskiemu. Odczytanie listu uspokoiło atmosferę między wyznawcami Chrystusa wywodzącymi się z dwóch różnych środowisk – pogańskiego i Żydowskiego. Jak pisze Łukasz, wszyscy „uradowali się pocieszającą treścią” listu (Dz 15,31). Spór w Antiochii i spowodowane przez niego zebranie w Jerozolimie jest jednym z pierwszych przykładów, kiedy kryzys wewnątrz wspólnoty Kościoła zostaje zażegnany dzięki otwartości na obecność i inspirację Ducha Świętego.

Jakie działania podejmuje, gdy w moim życiu pojawia się kryzys wiary? Czy szukam wtedy pomocy we wspólnocie Kościoła?

Grób hetmana i czas wspomnień, dzień X

NASTĘPNY ARTYKUŁ »

Grzechy przeciwko Duchowi Świętemu

Skomentuj