banner

Prawo do bycia sobą – Jakub Płecha wypełnia ankietę osobową

Naczelny „BezMyślnika”, aktor teatru „Już kończymy”, redaktor iledzisiaj, współtwórca internetowej rozgłośni,  uczeń I Liceum Ogólnokształcącego. Przed Wami – Jakub Płecha. Będzie o nim głośno!

Urodziłem się
w Lublinie, chociaż tego nie pamiętam, więc ogłaszam wszem i wobec, że jestem rodowitym Radzynianinem.
Rodzice
Wiadomo podczas okresu dojrzewania, często mają odmienne zdanie, co bywa denerwujące, a tym bardziej w wieku -nastu lat. O tym każdy wie, ale kocham ich bardzo i wiele im zawdzięczam, zawsze mnie wspierają i często słyszę od osób trzecich, że są ze mnie dumni. Nigdy nie usłyszę tych słów „prosto w twarz”, chcą żebym był pokorny i nie osiadał na laurach, kiedy „coś” osiągnę. Aczkolwiek wiadomość o dumie z syna, jest ważniejsza od jakiejkolwiek nagrody w konkursie.
Gdybym
Uwielbiam piosenkę pod podobnym tytułem, to słynna Paktofonika. Gdybym mógł mówić tak, aby słyszał mnie cały świat, to zwrócił bym uwagę na to, aby ludzie się kochali, tolerowali, a przede wszystkim doceniali, każdą chwilę swojego życia, bo jest ono bardzo ulotne. W tym całe jego piękno, tylko trzeba to dostrzec.
Prawo
Zabiliście mi klina. Muszę to głęboko przemyśleć. Chciałbym żeby każdy miał prawo do bycia sobą, szedł pod prąd, a nie z prądem. Odmienność to coś pięknego i o wiele cudowniejszego od bycia jednym z wielu. Prawo do bycia sobą. Odkrycie… Sensu życia dla młodych ludzi to zbyt filozoficzne, więc powiem odkrycie pasji, bo dzięki niej człowiek staje się człowiekiem, robi to, co kocha, czuje się spełniony i pasja uszczęśliwia. Odkrycie pasji.
Zawód
To słowo ma wiele znaczeń. Jeśli chodzi o zawód, jako pracę, z której czerpiemy korzyści finansowe to moim wymarzonym zawodem jest dziennikarstwo, kocham to robić i czuję się wtedy szczęśliwy. Zawód można interpretować też, jako niepowodzenie. O niepowodzeniach nie warto mówić, a także ich rozpamiętywać, bo to nas tylko zatrzymuje.
Teatr
To prawdziwa intymność, coś co daje dużo satysfakcji. Teatr to życie- życie to teatr… Daje możliwość życia zastępczego, bo zapominam o realiach, ale brawa publiczności mogą zgubić.
Hobby
Mam dwie miłości. Pierwsza z nich to wcześniej wspomniane dziennikarstwo. Druga to muzyka, która uspokaja i uczy wrażliwości. Kocham klasykę rocka z lat 80, ale nie pogardzę dobrym polskim lub amerykańskim hip hopem.
Piję
Może nie powinienem mówić, ale uwielbiam pepsi i piję ją litrami. Chociaż mama ciągle powtarza, że jest bardzo niezdrowa i wypłukuje wapno.
Komplement
Kocham uśmiech u ludzi, jak powiedział Gabriel Garcia Marquez: „Nigdy nie przestawaj się uśmiechać, nawet jeśli jesteś smutny, ponieważ nigdy nie wiesz, kto może się zakochać w twoim uśmiechu”. albo słowa Dżemu: „Żyj z całych sił i uśmiechaj się do ludzi”… Motto… Albert Camus: „Szkoła przygotowuje nas do życia, w świecie, które nie istnieje”. Nie mam zamiaru tutaj kogoś urazić, ale z najwybitniejszym intelektualistą XX wieku, chyba nie można się kłócić.
Rozmowa
Znowu rzucę cytatem. Tym razem będzie to Perfect i utwór Niepokonani. „Gdy nie można mocą żadną, wykrzyczanych cofnąć słów”. Słowa bolą, ale milczenie jest jeszcze gorsze. Warto rozmawiać, bo było wiele rozmów, które zmieniały losy świata.

Jakub Hapka

Na portalu od jesieni 2012 r. Najpierw jako felietonista, od maja 2015 redaktor naczelny. Absolwent polonistyki UMCS. Fan futbolu.

Mam najlepszych rodziców na świecie, innych bohaterów nie potrzebuję- kwestionariusz Agaty Grudzień

NASTĘPNY ARTYKUŁ »

„Najbardziej zachwyca mnie w ludziach inteligencja” – alfabet Sylwii Karwowskiej

Skomentuj