banner

70. rocznica śmierci Jana Rodowicza „Anody” (7 I 1949)

Dziś mija 70. rocznica tragicznej śmierci Jana Rodowicza pseudonim „Anoda”, harcerza, konspiratora, żołnierza Szarych Szeregów, powstańca warszawskiego.

Urodził się 23 III 1923 roku w Warszawie. Był synem profesora Politechniki Warszawskiej. W rodzinnym mieście ukończył szkołę średnią i wstąpił do harcerstwa.

W okresie okupacji niemieckiej pracował w warsztacie elektrotechnicznym, a potem w Zakładach Radiowych Philipsa.

Jednocześnie związał się z konspiracją. W Szarych Szeregach, czyli konspiracyjnym harcerstwie, poznał m.in. znanych z książki „Kamienie na szaniec” Macieja Aleksego Dawidowskiego „Alka”, Jana Bytnara „Rudego” czy Tadeusza Zawadzkiego „Zośkę”. Uczestniczył w słynnej „Akcji pod Arsenałem”, a także wielu innych akcjach, chociażby w akcji „Celestynów”, w której uwolniono 49 więźniów przewożonych z Majdanka na Auschwitz, akcji „Taśma” (atak na posterunek żandarmerii w Sieczychach), akcji uwolnienia więźniów w Milanówku czy wysadzenia przepustu kolejowego w Rogoźnem i wielu, wielu innych.

We wrześniu 1943 roku po zmianie organizacji Grup Szturmowych i stworzeniu Batalionu „Zośka”, Rodowicz został zastępcą dowódcy 3. plutonu Konrada Okolskiego 1. kompanii, którą dowodził Sławomir Bittner „Maciek”. W listopadzie otrzymał stopień sierżanta podchorążego i funkcję p.o. dowódcy plutonu „Ryszard” 2. kompanii „Rudy”.

Walczył w powstaniu warszawskim. Uczestniczył w walkach na Woli. Szczególnie wyróżnił się podczas walk o cmentarze. Dzięki nim uzyskał awans na porucznika. Został też ranny. Trafił do szpitala w Otwocku. Po wyzdrowieniu wrócił do stolicy. Odnowił kontakty konspiracyjne. Początkowo uczestniczył w nowej konspiracji, już antykomunistycznej – Delegaturze Sił Zbrojnych. We wrześniu 1945 r. pod wpływem apelu pułkownika Jana Mazurkiewicza, zdecydował się ujawnić. Dzięki uczestnictwu w okupacyjnych tajnych kompletach mógł podjąć studia. Początkowo studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, potem przeniósł się na Wydział Architektury. Oprócz tego zaczął zbierać dokumenty związane z oddziałem, w którym walczył w powstaniu.

Nie dane mu jednak było ukończyć studiów czy spisać wspomnień. 24 XII 1949 r. został aresztowany przez UB. Został poddany okrutnemu śledztwu z torturami. Zginął 7 I 1949 roku w niejasnych okolicznościach. Według oficjalnej wersji popełnił samobójstwo, wyskakując przez okno. Przypuszcza się jednak, że raczej został z niego wyrzucony.

Ciało zostało pochowane w anonimowym grobie na Powązkach. Rodzinie dopiero po jakimś czasie udało się dowiedzieć, gdzie dokładnie.

Szczepan Korulczyk

ur. 1986, historyk z wykształcenia, absolwent UMCS w Lublinie

Jan Kołkowicz. cz. XVI

NASTĘPNY ARTYKUŁ »

500. rocznica śmierci Jana z Szamotuł (9 I 1519)

Skomentuj