Z  odchodzącą na emeryturę dyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Zofii Sękowskiej, Małgorzatą Popek rozmawia Jakub Hapka. 

 Zakończył się jakiś etap w moim życiu. Ale myśląc teraz z perspektywy lat swojej pracy zawodowej myślę, że urodziłam się pod szczęśliwą gwiazdą, ponieważ jestem osobą spełnioną. Naprawdę, nie wiem, jak to się stało, ale niezależnie od tego -  początki moje to było studium medyczne, nauczyciel, później przez jakiś czas byłam dyrektorem studium medycznego, a później rozpoczęła się moja przygoda w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym.

Początkowo myślałam, że sobie z tym nie poradzę, to było przejście na zupełnie inną pracę, chociaż też nauczyciel. I po prostu zakochałam się w tej pracy. Także od 2001 roku po dzień dzisiejszy w tym się realizowałam.  Ostatnio próbowałam sobie przypomnieć, żeby łatwiej mi było się rozstać z tą pracą, takie chwile smutne, tragiczne.. W ogóle nic takiego nie mogę sobie przypomnieć, ja tylko mogę o swojej pracy myśleć pozytywnie.

Jeszcze mam jedno marzenie -  będę szukać, może znajdę, kontaktu z naszymi uczniami. Może aktualna pani dyrektor jak znajdzie jakieś godziny, jak zostaną, to może chociaż na kilka godzin. Żeby nie utracić kontaktu, bo ja szukam go na ulicy w wakacje, a co dopiero mówić o rozstaniu na stałe.

Przyjmowała pani do pracy pewnie wielu nauczycieli, którzy już pracują w ośrodku też parę lat. Proszę nam coś o tym powiedzieć. To też jest praca, zarządzanie zespołem ludzkim.

Dyrektor to naprawdę jest taki malutki punkcik w całej machinie, która się tam kręci. Ja skupiłam się nad tym, żeby czuwać nad bezpieczeństwem. A do naszej pracy  przychodzą ludzie naprawdę otwarci, kreatywni. Wystarczy popatrzeć rano, przed godz. 8.00, z jakimi torbami idą do szkoły. Niosą karty pracy, niosą przeróżne pomoce, chociaż mamy bardzo dużo takich zakupionych pomocy dydaktycznych. Ale oni z myślą o tych poszczególnych dzieciach po prostu przygotowują w domu i niosą. Czasami pytam: "Czy ty się wybrałaś w jakąś podróż, czy ty gdzieś wyjeżdżasz?" "Nie, idę dzisiaj do pracy, bo mam np. 5 godzin".

Bywają dni naprawdę trudne. Na nasze dzieci czasem pogoda wpływa, różne są czynniki, które powodują, że te dzieci funkcjonują troszeczkę inaczej. Ale my czerpiemy bardzo dużo od tych dzieci. Chyba dlatego jesteśmy w  stanie wytrzymać. I tak sobie myślę: "Kurcze, czy o tym myśleć w kategoriach "pracy"? (śmiech)

Bardzo wzruszające są zakończenia roku szkolnego w ośrodku. Ta autentyczna radość wychowanków, którzy dziękują swoim opiekunom, pedagogom, wychowawcom jest niepodrabialna. Czy pamięta pani taki element szczególnie wzruszający, który spowodował, że ścisnęło w gardle i nie była pani w stanie powiedzieć słowa

W tym roku na przykład zaskoczył mnie uczeń, który w okresie zimy, bo był rzeczywiście duży mróz, normalnie stał w wejściu do szkoły i sprawdzał, czy przychodzę w czapce. A wiedział, że nie chodzę w czapce, bo jej nie lubię. On mnie kontrolował, nie chciał mnie wpuścić do szkoły bez czapki. W końcu nauczył mnie, że przychodziłam do szkoły nie tylko w czapce, ale i w rękawicach. To jest jego olbrzymi sukces, że ja się do tej czapki musiałam jakoś przyzwyczaić.

Poza tym także to, że w czasie wakacji nasi uczniowie piszą, że tęsknią za szkołą, przyjeżdżają. Mamy taki naprawdę bardzo fajny kontakt z uczniami. Wiemy, że my jesteśmy im potrzebni i  oni są nam potrzebni. Praca z takimi dziećmi to szczęście, uszlachetnia i uczy pokory.

Kiedy patrzę na taką sytuację, kiedy uczeń na wózku wyciera ślinę dziecku, które się ślini. Te dzieci w jakiś sposób same sobą chcą się zaopiekować. Widzą siebie, pomagają sobie. Są to takie postawy, których powinniśmy się od nich uczyć.

Myślę, że dużo fajnych rzeczy się dzieje. My jako szkoła specjalna mamy cały czas takie zadanie, żeby oswajać z tą niepełnosprawnością. Fajnie, że jest to stowarzyszenie "Ósmy Kolor Tęczy", także nasze stowarzyszenie działające przy szkole. Możemy oswajać z tą niepełnosprawnością, chcemy wejść do szkół ogólnodostępnych z naszymi dziećmi, żeby posadzić je razem w klasie, by te dzieci mogły wejść ze sobą w interakcje, a nie tylko siedząc obok przyjść i obejrzeć teatrzyk. Ale  żeby wspólnie wykonać jakąś pracę. To już powoli działa, ale chcemy tego na szerszą skalę. Także jest jeszcze dużo do zrobienia i mam nadzieję, że będzie szło to w tym kierunku.

Przygotowujemy już Dni z Aniołami. Niezależnie od tego, mam nadzieję, że też będę miała w tym jakiś swój udział.

Czego życzyć  Ośrodkowi u progu zbliżającego się roku szkolnego i czego życzyć Pani?

Tego, żeby udało się nam rozsądnie zaplanować klasy, w ogóle przestrzeń szkolną. By  dzieci poczuły, że rzeczywiście są oczekiwane, że dobrze się czują. Spotkania z kolegami, koleżankami. Że nie zawiodą się wracając do naszej szkoły. By uczniowie odczuli też, że my na nich czekamy i są dla nas ważni.

A ja?  Wiadomo, że nie da się tak z dnia na dzień odciąć. Ponieważ odeszłam w momencie, w którym pozostał krótki okres do rozpoczęcia roku szkolnego, tak naprawdę wszyscy siedzieliśmy nad organizacją nowego roku szkolnego. W tej chwili jeszcze wpływają skierowania, docierają nowi uczniowie. Planujemy klasy. Wszystko skupia się na organizacji nowego  roku szkolnego, żeby wystartować o godz. 11.00. Także będziemy czekać. Pogoda jest zarezerwowana.

Mam nadzieję, że nie zmieni się wszystko zbytnio. Pani wicedyrektor będzie pełniła obowiązki dyrektora, więc takie płynne przejście. Dzieci nas znają, nauczyciele będą ci sami. Myślę, że wystartujemy tak, jak zwykle, co roku.