Całkiem niedawno telewizja publiczna w głównych programach informacyjnych relacjonowała skandaliczne zajścia z udziałem nastolatek. Cała Polska mogła zobaczyć agresywnie zachowujące się w tramwaju dziewuchy obrażające i prowokujące pasażerów. Kilka dni później inna grupa kilkunastoletnich dziewcząt z upodobaniem kopała pijanego mężczyznę.

Emitowany materiał zwyczajowo uzupełniony został dyskusją na temat, skali zjawiska, jego źródeł i poszukiwań modelu rozwiązania problemu. W studiu, zaproszone "gadające głowy", zwyczajowo wieszczą nasilanie się kryzysu rodziny, ograniczenia oddziaływania szkoły oraz kształtowanie się wzorców rówieśniczych w oparciu o nieakceptowane społecznie zachowania młodzieży. TV zrobiła newsa, eksperci objawili się z całą swoją uczonością i tak do następnego wydarzenia. Zapewne nie będziemy na nie długo czekać, w końcu główny medialny przekaz sprowadzał się przez lata do antytezy wychowania, jakim stało się zawołanie "róbta, co chceta". Gdzie szukać rozwiązań, skoro na nowo definiowane formy wychowania młodzieży, w oparciu o skrajny indywidualizm, przegrywają z egoizmem, konsumpcjonizmem i moralną degradacją. Może czasami trzeba zrobić krok wstecz, i odnaleźć gotowe rozwiązania z przeszłości?

Współczesność wiele oferuje młodym ludziom, więcej niż mojemu pokoleniu w czasach kiedy dorastaliśmy, ale też generuje więcej zagrożeń, których nie są świadomi i łatwo im ulegają. Dostępność narkotyków, dopalaczy, alkoholu, łatwość wglądu do informacji, które winny być szczególnym tabu dla osób dopiero kształtujących swoją dojrzałość. Wszystko to, jest tak przerażające, a jednocześnie tak powszechne, że dla wielu stanowi nieuniknioną pułapkę. Jeśli nawet zagrożenia te wydają się odległe, to pamiętajmy, że najlepszym sposobem obrony przed nimi jest kreowanie życia wspólnotowego w oparciu o sprawdzone wzorce. Grupa dobrze ukształtowanych silnych osobowości będzie oddziaływać na innych na tyle sprawnie, na ile każda indywidualność znajdzie w niej swoje akceptowane miejsce. Gdzie szukać takich ludzi?

Od jakiegoś czasu sam zadawałem sobie to pytanie, choć podświadomie zawsze znałem na nie odpowiedź. Harcerstwo...

Na wiele lat znikło ono z przestrzeni publicznej na tyle, by niemal przestać być zauważalnym. Po 1989, przez swoje związki z poprzednim systemem, wydawało się anachroniczne i ascetyczne. Namiot w lesie nie był już tak atrakcyjny, jak pensjonat nad ciepłym morzem. Szkoły opustoszały z zastępów, harcówki były wspomnieniem minionej epoki a idea harcerska ogniskowała się wokół małych grup zapaleńców wiernych idei badenpowellowskiej. Ostatnia dekada przyniosła niesamowity renesans scoutingu, zwłaszcza w jego tradycyjnej harcerskiej formie. Nagle zaczęło się dziać wiele wartościowych rzeczy. W samym Radzyniu od lata prężnie działa drużyna ZHP.

Powrót do tradycyjnego harcerstwa nie jest łatwy. W łonie ZHP trwa dyskusja na temat zmiany przyrzeczenia i prawa harcerskiego. Z roty ma zniknąć idea służby Bogu. Stoi to w szczególnej sprzeczności z metodą wychowania harcerskiego. Sam Robert Baden-Powell niegdyś powiedział "Jeżeli nasz skauting miałby być bez Boga, lepiej żeby go nie było". Proponowane zmiany nie dla wszystkich są więc do zaakceptowania. Alternatywą jest Związek Harcerstwa Rzeczpospolitej, który powstał w końcu lat osiemdziesiątych i który najmocniej akcentuje chrześcijański charakter służby harcerskiej. Widać to najlepiej w jego wizji i misji.

• ZHR jest wspólnotą, której członkowie w zmieniającym się społeczeństwie są wierni tradycyjnemu Przyrzeczeniu i Prawu Harcerskiemu. 
• Praca wychowawcza prowadzona jest w oparciu o metodę harcerską w odrębnych organizacjach harcerek i harcerzy. 
• Kadrę Związku stanowią instruktorki i instruktorzy - pełnoletni,  kompetentni i będący chrześcijanami. 
• Związek modyfikuje swój program i sposoby działania, aby odpowiadać na wyzwania zmieniającej się rzeczywistości. 
• Organizacja inicjuje i wspiera środowiska działające we wszystkich miejscowościach, niezależnie od ich wielkości. 
• Członkowie ZHR są aktywni w życiu społecznym, mają  wpływ na kształtowanie stylu życia młodych ludzi, podejmują służbę na rzecz innych i środowiska naturalnego. 

Większość drużyn ZHR działa w oparciu o wspólnoty parafialne i ten ścisły związek z Kościołem przekłada się na charakter organizacji. Harcerze i harcerki ZHR nawiązują do tradycji przedwojennych. Widać to również w umundurowaniu. Ważną cechą tej organizacji jest działalność formacyjna, np. służba liturgiczna oraz odrębność drużyn chłopięcych i dziewczęcych.

Jesienią zeszłego roku zapadła decyzja o organizacji struktur ZHR w oparciu o grupę dziewcząt z Gimnazjum im. Żołnierzy Wyklętych w Białej. Szczególną pomoc zaoferowała nam Pierwsza Bialska Drużyna Harcerek ZHR "Ruczaj". Od października zastępową nowotworzonej drużyny została Ola Jaroszkiewicz z Białej Podlaskiej. Dzięki jej zaangażowaniu udało się zgromadzić kilkunastoosobową grupę dziewcząt aktywnie uczestniczących w zbiórkach. W lutym dziewczęta wyjechały na zimowisko w Skrobowie, które dało przedsmak harcerskiej przygody. Prawdziwym przetarciem był dopiero obóz letni w Rudce Starościańskiej, gdzie dziewczęta spędziły dwa tygodnie. Kilka drużyn Poleskiego Związku Drużyn ZHR "Turmalin", łącznie ponad setka uczestników, od podstaw zorganizowało całe zaplecze obozowe, łącznie z kuchnią i węzłem sanitarnym. Całą masę atrakcji (park linowy, strzelanie, gry terenowe, kąpielisko w jeziorze Kleszczów, survival) uzupełniały działania wychowawcze, uczące samodzielności, empatii i funkcjonowania w grupie. Na zakończenie obozu, rozkazem komendanta Lubelskiego Okręgu ZHR, oficjalnie powołano 1 Radzyńską Drużynę Harcerek ZHR "Brzask".

We wrześniu zaczynamy organizację drużyny męskiej.

Jeśli uważasz, że harcerstwo to coś dla Ciebie, serdecznie zapraszamy.