Dziś mija okrągła, 150. rocznica urodzin Józefa Mehoffera, znanego polskiego malarza, a także grafika, projektanta witraży i mebli, ilustratora książek i dekoratora, jednego z czołowych przedstawicieli nurtu zwanego Młodą Polską.

Józef Mehoffer urodził się 19 III 1869 w Ropczycach (obecnie miasto powiatowe w woj. podkarpackim) w rodzinie austriackich urzędników, którzy ulegli polonizacji.

W latach 1887-1889 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych po kierunkiem Jana Matejki. Uczestniczył w wykonaniu polichromii (czyli wielobarwnych ozdób malarskich ścian) w słynnym krakowskim kościele p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny zwanym kościołem mariackim. Edukację artystyczną kontynuował w Wiedniu i Paryżu. W tych miastach (zwłaszcza w pierwszym) uległ wpływom modnego wtedy kierunku - secesji. Był to nurt postulujący stylową jedność sztuki osiąganą poprzez łączenie działań w różnych jej dziedzinach, cechujący się swobodą kompozycji, dekoracyjnością, asymetrią i stosowaniem płynnych, giętkich linii.

W twórczości Józefa Mehoffera ważne miejsce zajmowała sztuka dekoracyjna. Był malarzem, ale udzielał się też w innych dziedzinach sztuki. Był chociażby projektantem witraży, czyli obrazów okiennych wykonanych z płytek z kolorowego szkła wstawianych w ołowiane ramki. Mehoffer zaprojektował witraże dla katedry we Fryburgu w Szwajcarii (1894-1936) i katedry na Wawelu w Krakowie (1902-1925).

Wykonał też projekty witraży do wielu innych budowlach, m.in. w katedrze w Przemyślu, katedrze w Włocławku, kaplicy Radziwiłłów w Balicach, kościoła w Jutrosinie, kaplicy Orgelmeistrów w Wiedniu. Nie wszystkie z tych projektów zostały faktycznie wykonane (np. projekt witrażu do katedry w Przemyślu).

Na Wawelu obok witraży wykonał też polichromie w skarbcu i kaplicy Szafrańców. Polichromie wykonał też w innych miejscach, m.in.w katedrze w Płocku, katedrze ormiańskiej we Lwowie czy sali posiedzeń Izby Przemysłowo-Handlowej w Krakowie.

Dzieła Józefa Mehoffera cechują żywe kolory, częste złocenia i ozdobniki. Typowy dla siebie styl miał też w malarstwie olejnym. Malował głównie portrety, w których realizm łączył z dekoracyjnością (n.p. Śpiewaczka z 1895 roku, liczne portrety swojej żony i autoportrety), ale też obrazy symboliczne (do tych ostatnich zalicza się jego chyba najbardziej znany obraz - Dziwny ogród z 1903 roku), pejzaże, wnętrza budowli (Majowe słońce z 1910 roku).

Był też grafikiem. Wśród technik przezeń stosowanych wymienić można litografię i akwafortę.

Oprócz tego zajmował się również projektowaniem scenografii teatralnych, dekoracji, mebli, tkanin, ilustrowaniem książek.

W 1901 artysta został powołany na stanowisko docenta w katedrze malarstwa dekoracyjnego i religijnego macierzystej krakowskiej akademii. W 1905 został mianowany profesorem zwyczajnym. Dwukrotnie był rektorem uczelni (1914-1918 i 1932-1933).

Zmarł 8 VII 1946 roku w Wadowicach. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.