Dziś mija okrągła, 50. rocznica wpisania kopalni soli w Wieliczce do rejestru zabytków.

Kopalnia soli w Wieliczce jest niezwykłym obiektem. Jak doszło do jej powstania? Sól była znana już od czasów prehistorycznych. Służyła jako naturalny konserwant przedłużający trwałość żywności. Z tego powodu była cenna, używana niekiedy jako płacidło. Początkowo pozyskiwano ją ze słonych źródeł. Wiadomo, iż w Wieliczce pozyskiwano ją w taki sposób w XI i XII wieku. Gdy słone źródła zaczęły się wyczerpywać, zaczęto początkowo drążyć studnie, aż w końcu w XIII wieku wydobywać ją metodami górniczymi spod ziemi.

Już w czasach króla Kazimierza Wielkiego 1/3 dochodów królewskich pochodziła z wydobycia soli. To właśnie ten władca w 1368 r. wydał specjalny statut porządkujący i formalizujący dawne prawa i tradycje górnicze, dzięki czemu zapewnił kolejne dziesięciolecia rozwoju. W następnych wiekach kopalnia była rozbudowywana, aż osiągnęła gigantyczne rozmiary.

Co ciekawe już w czasach wczesnonowożytnych zaczęły się wizyty turystyczne w kopalni. Pierwszym znanym z nazwiska turystą był sam Mikołaj Kopernik. Ruch turystyczny zwiększał się stopniowo w ciągu następnych stuleci. Wreszcie w drugiej połowie XX wieku uznano, że kulturowy i turystyczny aspekt tego miejsca już ważniejszy od gospodarczego. W 1996 roku zaprzestano wydobycia soli. Wcześniej, bo już 2 IV 1976 roku kopalnia soli w Wieliczce została wpisana do krajowego rejestru zabytków. Dziś mija półwiecze od tej decyzji. Zaledwie dwa lata później, w roku 1978, wielicką kopalnię wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.

Dawna kopalnia jest wielką atrakcją odwiedzaną przez tysiące turystów z Polski i innych krajów. Imponujące wrażenie robią gigantyczne sale i rzeźby z soli. Dla turystów są dwie trasy: zwykła trasa turystyczna oraz trasa górnicza, dzięki której gość może wcielić się w górnika i poznać jego pracę. Sale z części turystycznej bywają wynajmowane na imprezy okolicznościowe.