Dziś mija okrągła, 100. rocznica uruchomienia Rozgłośni Polskiego Radia.

Za początek Polskiego Radia można uznać kilka różnych dat. Pierwsza emisja programu radiowego z siedziby Polskiego Towarzystwa Radiograficznego odbyła się już 1 II 1925 roku, ale miała ona charakter tylko próbny. 18 VIII 1925 r. powołano spółkę Polskie Radio, a regularna emisja programu rozpoczęła się dopiero 26 XI 1925 roku. Natomiast 18 IV 1926 roku uruchomiono Rozgłośnię Polskiego Radia. Z tego względu Polskie Radio zostało jednym z patronów roku 2026, a nie 2025, gdyż za 100. rocznicę uznano datę powołania rozgłośni.

Podczas jej inauguracji wyemitowano "Poloneza a-dur" Fryderyka Chopina. Od samego początku nowo powstała instytucja była patronem Konkursu Chopinowskiego. Zresztą "Polonez a-dur" do dziś jest używany jako sygnał.

Poza muzyką Polskie Radio już w okresie międzywojennym zaczęło puszczać transmisje z wydarzeń sportowych, w tym z igrzysk olimpijskich.

Powoli liczba radiosłuchaczy wzrastała, choć w czasach II RP radioodbiorniki były jeszcze drogie. Z tamtych czasów zachowało się jednak niewiele nagrań. Przyczynami były zarówno niewystarczający poziom techniki utrudniający archiwizację, jak też zniszczenia wojenne. Najstarszym zachowanym nagraniem Polskiego Radia jest nagranie z Wilna z roku 1932, gdzie jest wywiad ze dwoma słynnymi polskimi pilotami Franciszkiem Żwirką i Stanisławem Wigurą po ich sukcesie w zawodach lotniczych Challange.

W okresie międzywojennym dyrektorami naczelnymi Polskiego Radia byli Zygmunt Chamiec (1925-1935), Roman Starzyński (1935-1938), Konrad Libicki (1938-1939) i Edmund Rudnicki (1939).

Po wybuchu wojny w 1939 radiowcy na bieżąco przekazywali informacje o sytuacji na froncie. Polskie Radio przestało działać w okresie okupacji. Niemcy zabronili słuchania radia w ogóle.

Po wojnie Polskie Radio zostało reaktywowane, ale przez cały okres komunizmu było poddane cenzurze i ścisłej kontroli politycznej. Z tego powodu wielu Polaków słuchało zachodnich rozgłośni nadających audycję w języku polskim, przede wszystkim Radia Wolna Europa, a także Radia Madryt. Nie były w stanie temu zapobiec specjalne stacje zagłuszające, ani tym bardziej skierowana przeciw tym rozgłośniom propaganda.

Przez pierwsze lata komunizmu (1944-1951) dyrektorem Polskiego Radia był Wilhlem Billig. W 1951 r. utworzony został Komitet ds. Radia, przekształcony z czasem w Komitet d/s Radia i Telewizji, potocznie zwany "Radiokomitetem". Jego szef był szefem radia i telewizji. Wchodził w skład rządu PRL w randze ministra.

W okresie powojennym nadal trwał rozwój radiofonii. Obok pierwszego programu Polskiego Radia zaczęły powstawać nowe kanały: w 1949 roku – program II zwany "Dwójką" (skoncentrowany na puszczaniu muzyki poważnej), w 1957 – program III ("Trójka"), w 1976 – program IV. Na potrzeby radia wybudowano w Polsce w 1974 r. najwyższą w momencie powstania konstrukcję na świecie zbudowaną przez człowieka – maszt radiowy w Konstantynowie koło Gąbina, który jednak zawalił się w 1991 roku. Na jego temat był oddzielny artykuł:

https://radzyninfo.pl/pl/545_historia/239763_50-rocznica-uruchomienia-masztu-radiowego-w-konstantynowie.html

Warto też dodać, że w Polsce istniała rozbudowana produkcja odbiorników radiowych i to różnych typów – lampowych (m. in. Aga, Kaprys, Romans, Poemat, Goplana, Kurant, Szarotka) i tranzystorowych (m. in. Clivia, Fagot, Sobótka, Dominik, Pionier, Taraban, Śnieżka).

Po 1989 r. obok państwowego radia publicznego pojawiły się rozgłośnie prywatne. Kontrowersje budzić może to, że dwie do dziś najważniejsze, Radio RMF FM i Radio Zet (a także mniej znane Radio Eska) dzięki nieformalnym kontaktom ich twórców otrzymały od Ministerstwa Łączności nie przewidziane prawem "eksperymentalne zezwolenia", podczas gdy potencjalna konkurencja nie mogła tego zrobić. Gdy już wprowadzono normalny system koncesyjny, "Remefka" i "Zetka" miały już ugruntowaną pozycję.

W 1993 r. utworzono Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, która obok telewizyjnych także koncesje radiowe oraz powołuje radę nadzorczą Polskiego Radia.

Od tego czasu funkcję prezesa Polskiego Radia pełnili Krzysztof Michalski (1993-1998), Stanisław Popiołek (1998-2000), Ryszard Miazek (2000-2002), Andrzej Siezieniewski (2002-2006), Krzysztof Czabański (2006-2009), Jarosław Hasiński (2009-2011), ponownie Andrzej Siezieniewski (2011-2016), Barbara Stanisławczyk (2016-2017), Jacek Sobala (2017-2018), Andrzej Rogoyski (2018-2020), Agnieszka Kamińska (2020-2023), Paweł Majcher (od 2023 r.).

Radio publiczne podobnie jak telewizja bywało obiektem rozgrywek politycznych. W 2023 r. właśnie w w związku z rozgrywkami politycznymi ogłoszono, że Polskie Radio jest "w likwidacji", jednakże nadal funkcjonuje.