Dziś mija 85. rocznica śmierci bł. ks. Antonina (Jana Eugeniusza) Bajewskiego – zakonnika, męczennika z czasów okupacji niemieckiej.

Błogosławiony urodził się 17 I 1915 r. w Wilnie jako Jan Eugeniusz Bajewski. W rodzinnym mieście w 1933 r. ukończył szkołę średnią i zdał maturę. Poczuł powołanie kapłańskie. Wstąpił początkowo do seminarium duchownego. Po roku poczuł, że chce zostać zakonnikiem, a konkretnie franciszkaninem. W 1934 r. rozpoczął nowicjat w Niepokalanowie. Przyjął nowe imię Antonin. W 1935 r. przyjął śluby zakonne. Potem kontynuował studia filozoficzne i teologiczne w Krakowie. W 1938 r. złożył profesję wieczystą, a w 1939 r. otrzymał święcenia kapłańskie.

Ojciec Bajewski był gorliwym kapłanem, odznaczającym się głęboką wiarą, dużą wiedzą, pobożnością i delikatnością. Jego problemem były jednak kłopoty ze zdrowiem.

Po uzyskaniu święceń trafił do klasztoru w Niepokalanowie, którego gwardianem był św. Maksymilian Kolbe, który cenił nowego zakonnika tak bardzo, że uczynił go jednym ze swoich zastępców.

Tymczasem wybuchła II wojna światowa. Klasztor w Niepokalanowie, który był nie tylko klasztorem, ale także ośrodkiem medialnym, od samego początku wzbudzał wrogość okupantów. W 1941 św. Maksymilian Kolbe został aresztowany. Obok niego Niemcy aresztowali także kilku innych zakonników, w tym bł. Antonina Bajewskiego. Został on podobnie jak św. Maksymilian wysłany do obozu Auschwitz-Birkenau. Zaraz po przywiezieniu został dotkliwie pobity, gdy nie chciał podeptać różańca. Późniejsze znęcanie się, głód i ciężka praca zniszczyły ostatecznie jego zdrowie, ale nie zachwiały jego duchem i wiarą. Organizował potajemne modlitwy więźniów i sekretnie ich spowiadał.

Błogosławiony Antonin Bajewski zmarł z wycieńczenia 8 V 1941 roku.

W 1994 r. został wszczęty proces beatyfikacyjny. W 1999 r. razem z 107 innymi męczennikami z okresu okupacji niemieckiej Antonin Bajewski został oficjalnie ogłoszony błogosławionym.