Po zainstalowaniu się okupacyjnej administracji w Radzyniu Podlaskim w 1939 roku Niemcy postanowili przywrócić pałac do dawnej świetności.

Pałac wybudowany przez Eustachego Potockiego musiał zrobić wrażenie na okupantach, skoro w latach 1940-1943 gospodarka Rzeszy prowadząca wojnę zdołała wygenerować duże środki na renowację zespołu pałacowo-parkowego. Ściągnięto z Niemiec rzemieślników i zaczęto rekonstruować dosyć podupadły w okresie międzywojenny obiekt według XVIII-wiecznych wzorców.

W pałacu zlokalizowana została siedziba radzyńskiego Kreishauptmanna, czyli starosty powiatowego, zaś oranżerię przemianowano na Dom Niemiecki i wyremontowano lokując w niej salę koncertowo-konferencyjną.

Niemcy nie inwestowali jednak w odtwarzanie polskiego dziedzictwa. Równolegle do prac restauracyjnych prowadzono akcję propagandową mającą uzasadnić "niemieckość" obiektu. Jako pretekst posłużył widniejący na wieży pałacu jelonek z herbu Marii Kątskiej (Brochwicz), która wniosła Radzyń w wianie Eustachemu Potockiemu. Hitlerowcy sprytnie skojarzyli go z jeleniem z herbu prastarej śląskiej rodziny von Brauchitsch i jako posiadłość tychże rozpoczęli prace remontowe. Było to tym bardziej nośne, że przedstawicielem tego rodu był Walther von Brauchitsch, późniejszy feldmarszałek, naczelny dowódca niemieckich wojsk lądowych w czasie kampanii polskiej 1939 r., za którą otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego.

Lokalizację Domu Niemieckiego w oranżerii tłumaczono tym, że jakoby miała ona powstać na cześć wizyty Augusta Mocnego.

W lipcu 1944 roku Niemcy zniweczyli swoje kilkuletnie wysiłki remontowe, podpalając archiwalia niemieckiej administracji zgromadzone w pałacu. Obiekt pozostawili w ruinie.

Poniżej kilka zdjęć zespołu pałacowo-parkowego z okresu okupacji niemieckiej. Pochodzą one z zasobu Narodowego Archiwum Cyfrowego w Warszawie.