Dziś mija okrągła, 150. rocznica urodzin Ferdynanda Ruszczyca, polskiego malarza, grafika i scenografa.

Ferdynand Ruszczyc urodził się 10 XII 1870 r. w Bohdanowie (obecnie na Białorusi) jako syn polskiego szlachcica i Dunki. W 1890 roku rozpoczął w Petersburgu studia prawnicze, ale w 1892 roku przeniósł się na studia malarskie, które ukończył w 1897 roku. Było to nietypowe, gdyż większość ówczesnych polskich malarzy edukację artystyczną zdobywała raczej w Monachium w Niemczech.

Po ukończeniu studiów podróżował po Europie. W 1904 r. został profesorem Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 1907-1908 prowadził katedrę pejzażu w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1908 roku przeniósł się do Wilna. Był tam w latach 1919-1932 profesorem i dziekanem Wydziału Sztuk Pięknych na utworzonym na nowo Uniwersytecie Stefana Batorego. Był mocno zaangażowany w organizację wydziału.

Malarstwem zajmował się głównie we wczesnym okresie życia, przed przeprowadzką do Wilna. Malował głównie pejzaże. Postacie ludzkie na jego obrazach pojawiają się rzadko, a jeśli już, to przeważnie niewielkie w stosunku do przedstawianego krajobrazu. Artysta chętnie ukazywał wodę, często widzianą z góry, często bez horyzontu, połyskującą w nieoczekiwanych, wycinkowych kadrach krajobrazu. Często malował również chmury, nierzadko skłębione, poruszone wiatrem. Do jego najbardziej znanych obrazów należą Ziemia (1898), Młyn nocą (1898), Pustka (1901), Bajka zimowa (1904), Wiosna (1907). Nazywano go "czarodziejem nastrojowego krajobrazu".

Po przeniesieniu się do Wilna praktycznie zarzucił malarstwo sztalugowe ze względu na brak czasu. Poza byciem dziekanem Wydziału Sztuk Pięknych zajmował się też działalnością artystyczną, ale innego rodzaju, a mianowicie sztuką użytkową. Projektował scenografie teatralne, dekoracje, kostiumy teatralne, okładki i szaty graficzne książek, plakaty, afisze. Oprócz tego urządzał wystawy oraz organizował inscenizacje teatralne. W latach 1910-1932 zaprojektował dekoracje i kostiumy do 15 sztuk teatralnych, między innymi inscenizacji Balladyny Juliusza Słowackiego z 1914 roku i inscenizacji Nocy listopadowej Stanisława Wyspiańskiego z 1932 roku.

Za swoją działalność w okresie II RP był kilkukrotnie odznaczany, m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

W 1932 roku został częściowo sparaliżowany. W 1935 roku przeniósł się z Wilna do rodzinnego Bohdanowa i tam zmarł 30 X 1936 roku. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu.