10. rocznica śmierci Anny Kurskiej (25 VIII 2016)

Dziś mija okrągła, 10. rocznica śmierci Anny Kurskiej – prawniczki, adwotkatki i sędzi, działaczki opozycji antykomunistycznej, parlamentarzystki.

Anna z Modzelewskich Kurska urodziła się 24 VIII 1929 r. we Lwowie. Pochodziła z rodziny o burzliwej historii. Jej ojciec Tadeusz Modzelewski był ziemianinem z Kresów. Matka, Teodora z Bernsteinów-Niemirowskich, miała żydowskie pochodzenie, ale uważała się za Polkę, była zafascynowana polską kulturą ludową, a zwłaszcza haftami. Co ciekawe jej brat (czyli wuj Anny Kurskiej) Lewis Namier (pierwotnie Ludwik Bernstein-Niemirowski) różnił się od siostry – uważał siebie początkowo za Żyda, a potem za Anglika i zrobił karierę w Wielkiej Brytanii jako historyk i doradca polityków, faktyczny pomysłodawca "linii Curzona".

Anna Modzelewska w okresie II wojny światowej uczestniczyła w konspiracji niepodległościowej w Szarych Szeregach. W czasie powstania warszawskiego przebywała w stolicy i pomagała jako sanitariuszka.

W 1955 r. Anna Kurska ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1957-1958 była praktykantką w Izbie Morskiej w Gdyni. W latach 1958-1960 odbyła aplikację sędziowską. W latach 60. i 70. pracowała jako sędzia w sądach w Tczewie, Malborku i Gdańsku.

Gdy w 1980 r. powstał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność", zapisała się do niego. Była w Komitecie Założycielskim tworzącym struktury związku w sądach w Gdańsku. Od stycznia 1981 r. była w prezydium tego komitetu. W lipcu 1981 r. uczestniczyła w Walnym Zjeździe Delegatów NSZZ "Solidarność".

Po wprowadzeniu stanu wojennego za przynależność do "Solidarności" została zwolniona z pracy. Miała "wilczy bilet". Służba Bezpieczeństwa interweniowała przez cały okresu stanu wojennego interweniowała, gdy ktoś próbował ją zatrudnić jako radczynię prawną. Dopiero w 1983 r. znalazła pracę jako radczyni w Centrali Nasiennej w Sztumie oraz w Dyrekcji Rozbudowy Miasta Gdyni. W 1988 r. pozwolono jej zostać adwokatem i wejść do zespołu adwokackiego w Tczewie.

W 1983 r. była obserwatorką podczas procesu Anny Walentynowicz. W 1987 r. złożyła swój podpis pod listem otwartym w sprawie pozwolenia na rejestrację Klubu Inteligencji Katolickiej w Gdańsku.

W latach 1982-1985 była rozpracowywana przez Służbę Bezpieczeństwa w ramach operacji o kryptonimie "Hades/Sędzina".

Dopiero w 1990 r. została z powrotem przyjęta do pracy jako sędzia w Sądzie Wojewódzkim w Gdańsku. Pracowała tam do 1998 roku.

Właśnie w 1998 r. wystartowała z powodzeniem w wyborach do sejmiku województwa pomorskiego (z listy Akcji Wyborczej Solidarność). Radną była do 2001 r., kiedy to wystartowała w wyborach parlamentarnych i zdobyła mandat senatorski, kandydując pod szyldem Komitetu Wyborców i Sympatyków Lecha Kaczyńskiego "Prawo i Samorządność". W 2005 r. ponownie została senatorem, startując tym razem jako reprezentantka Prawa i Sprawiedliwości. Pod tym samym szyldem kandydowała do Senatu, tym razem już nieskutecznie, w następnych, przedterminowych wyborach parlamentarnych z 2007 roku oraz kolejnych z 2011 roku. Zaraz po nich odeszła z PiS i związała się z Solidarną Polską. Z jej listy kandydowała w 2014 r. do Parlamentu Europejskiego.

Od 1997 r. aż do śmierci była członkinią Stowarzyszenia "Godność" zrzeszającego więźniów politycznych oraz inne osoby represjonowane w okresie komunizmu w Polsce.

Anna Kurska zmarła 25 VIII 2016 roku w Ustrzykach Dolnych. Pochowana została na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

W 2009 r. (jeszcze za życia) za swe zasługi została odznaczona Krzyżem Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. W 2016 r. pośmiertnie otrzymała Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyż Wolności i Solidarności. W 2019 r. jej wizerunek znalazł się na muralu "Kobiety Wolności" w Gdańsku.

Synami Anny Kurskiej są Jacek Kurski (były prezes telewizji publicznej) oraz Jarosław Kurski (były zastępca redaktora naczelnego "Gazety Wyborczej").