150. rocznica urodzin bł. m. Róży Czackiej (22 X 1876)

Dziś mija okrągła, 150. rocznica urodzin błogosławionej matki Róży Czackiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża i działaczki społecznej.

Róża Czacka urodziła się 22 X 1876 r. w Białej Cerkwi (obecnie na Ukrainie w obwodzie kijowskim) w zamożnej rodzinie ziemiańskiej. Z domu wyniosła religijność i patriotyzm. Była zdolna, a rodzice bardzo dbali o jej wykształcenie. Znała kilka języków, pięknie grała na fortepianie. Jednakże od wczesnego dzieciństwa miała poważne problemy ze wzrokiem. Nasilały się one z wiekiem, aż wreszcie w wieku 22 lat błogosławiona całkowicie przestała widzieć.

Wiara pomogła jej nie tylko nie załamać się w obliczu kalectwa, ale znaleźć w życiu cel – pomoc osobom mającym taki sam problem jak ona, to znaczy pozbawionym wzroku.

Najpierw nauczyła się alfabetu Braille'a, czyli specjalnego pisma dla niewidomych, złożonego ze znaków z wypukłych punktów. Czacka nie tylko się go nauczyła, ale opracowała jego polską odmianę.

W 1911 r. założyła Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi. Dzięki tej instytucji w Warszawie powstały ochronka, szkoła powszechna, warsztaty, biblioteka z książkami napisanymi alfabetem Braille'a, a także tzw. patronat, to znaczy systemowa opieka nad mieszkającymi na terenie Warszawy dorosłymi niewidomymi i ich rodzinami.

Okres I wojny światowej spędziła w Żytomierzu. Kontynuowała na miarę możliwości działalność społeczną. Był to dla niej okres przełomu duchowego. Od zawsze była religijna, ale właśnie w tym okresie zaczęła czuć powołanie zakonne W 1917 r. została tercjarką, to znaczy członkinią III Zakonu Franciszkańskiego, organizacji zrzeszającej ludzi świeckich, ale związany z zakonem franciszkanów i utożsamiających się z duchowością tego zgromadzenia. Był to jednak tylko swego rodzaju wstęp do czegoś innego, a mianowicie do założenia nowego zakonu, który miał się zajmować opieką nad niewidomymi.

W 1918 r. Róża Czacka wróciła do Warszawy. W listopadzie tego roku otrzymała zezwolenie władz kościelnych. Zaczęła werbować kandydatki do nowego zakonu. Formalnie zostało on zawiązany 1 XII 1918 r. jako Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Jego charyzmatem stała się służba ludziom niewidomym i wynagradzanie za duchową ślepotę świata. Sama założycielka przyjęła nowe zakonne imię Elżbieta.

W 1922 r. zakon otrzymał darowiznę – ponad hektar ziemi we wsi Laski pod Warszawą (obecnie woj. mazowieckie, pow. warszawski zachodni). Matka Czacka wiedziała, jak ją efektywnie wykorzystać. Na uzyskanej działce założyła specjalny nowoczesny jak na tamte czasy ośrodek opieki nad niewidomymi i słabo widzącymi. Swym podopiecznym umożliwiał on zdobycie wykształcenia podstawowego, a nawet zawodowego. Laski stały się nie tylko ważnym centrum pomocy społecznej, ale także ośrodkiem duchowym. W pomaganie tej inicjatywie angażowało się wiele osób, nie tylko członkiń Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, ale także zakonnic z innych zakonów oraz księży. Pośród nich był ksiądz Stefan Wyszyński, późniejszy prymas. W 1942 r. został on kapelanem ośrodka.

W 1939 r. na ośrodek spadły bomby i poczyniły zniszczenia. Sama Róża Czacka została ranna i straciła oko. Nie załamała się i zaczęła kierować odbudową.

W okresie powstania warszawskiego w ośrodku w Laskach urządzono szpital.

W 1950 r. pogarszający się stan zdrowia matki Czackiej sprawił, że zrezygnowała z kierowania ośrodkiem w Laskach.

Matka Elżbieta Róża Czacka zmarła w opinii świętości 15 maja 1961 roku w Laskach. Została pochowana na cmentarzu, który znajduje się na terenie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Laskach.

Błogosławiona Róża Czacka wniosła ogromny wkład w rozwój tyflologi (nauki o niewidomych). Przez prezydenta Stanisława Wojciechowskiego została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność na rzecz niewidomych. Prezydent Ignacy Mościcki wręczył jej Złoty Krzyż Zasługi, natomiast prezydent Lech Kaczyński pośmiertnie odznaczył ją Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Poeta Jan Lechoń napisał wiersz o niej, w której wysławiał jej zasługi.

W 1987 r. rozpoczęty został proces beatyfikacyjny. W 2020 r. odnotowano cud za jej wstawiennictwem. W 2021 r. oficjalnie została ogłoszona błogosławioną. Co ciekawe tego samego dnia ogłoszono także beatyfikację prymasa Stefana Wyszyńskiego. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 19 V.